trektocht Azie [2011] | Zuid Amerika [2008]

Zwerver in een Gouden Bed

Bolivia  |  Cochabamba |  6 februari 2008

De laatste update was net na oud & nieuw vanuit de Pantanal in Brasil; inmiddels is het februari en zitten we midden in Bolivia, dus hoogste tijd voor een nieuw hoofdstuk!

´N SOORT VAN ZUIGING
We hebben nog een kleine helft van de tijd over. We zijn gestart vanuit de Pantanal, hebben een tijdje samen gereisd met twee sympathieke buren (DLD/AUS); konden ons onsterfelijk maken tijdens een verjaardagsfeestje in een Karaokebar en hebben ons laten vertroetelen in een opvang voor wilde dieren. En ondertussen, langzaam maar zeker, werden we meer en meer meegezogen in het Boliviaanse… Want ja, Bolivia heeft toch wel een beetje ons hart gestolen: niet alleen de meest prachtige natuur ligt hier (onder het vele afval) verscholen, maar ook het leven hier lijkt in geen geval op de eerder door ons bezochte landen.

Aappie

In de mijn van Potosi

FF denken

LEKKER EIGENZINNIG
Wat een enthousiasme, gastvrijheid en puurheid om je heen! Wat dat betreft een beetje vergelijkbaar met het deel van Brazilië wat we hebben ervaren, maar het ontbreken van geld en middelen is een enorm verschil. Het grootste exportproduct van Bolivia is Coca. Levensstandaard, wooncomfort en onderwijs zijn schrijnend laag, ondanks dat Bolivia in de top vijf van landen staat dat het meest aan ontwikkelingsgeld ontvangt. Kinderarbeid is verboden, maar dat wordt nooit gecheckt; marktjes zijn er te over, in tegenstelling tot bijvoorbeeld zoiets als een prullenbak. Professioneel gezien? Van de hygiëne alhier krijgt iedere SEH-verpleegkundige spontaan een Sinustachycardie; de opmerkelijke wijze waarop handel wordt gedreven en producten aan de man wordt gebracht, bezorgt iedere Hollandse Marketeer gegarandeerd een slappe curve!

´N PLAK HALLUCINEREND ZOUT
In het zuiden van Bolivia is zogezegd “niets te beleven”. Nauwelijks mensen, veelal heet of steenkoud door de hoogte en vanwege het regenseizoen, nat! Leek ons dus uitermate geschikt voor een ontdekkingstochtje. Gewapend met wat Cachaca, Coca en´n potje Norrit (ultieme stop&go!) trokken we met ´n jeeppie door het zeer opwindende zuidwestelijke hoogland: hoog(s)tepunt na hoog(s)tepunt! De Altiplano (hoogvlakte 3500-4500m omringt met pieken van +6000m) is in deze hoek van Bolivia het best te omschrijven als een onherbergzaam droomlandschap met eenzame vulkaanpieken, schilderachtige gekleurde meren en immense, hypnotiserende zoutvlaktes. Door het regenwater zijn de zoutvlaktes op dit moment één grote spiegel, wat een betoverende horizon weergeeft! Met dank aan meerdere llama´s, waarvoor alle respect, sliepen we ´s nacht onder een dikke zware deken in zeer primitieve hutjes. llamahuid kost 0.85 euroct p.kilo. Op de zoutvlakte, hoe kan het ook anders, in een ´hosteltje´ gemaakt van zout. Nou ja, de intense, pure schoonheid van deze omgeving moet je gewoon zélf ervaren.

LEKKER SOPPEN!
Eerlijkheid gebied te zeggen dat we niet echt carnavalsmensen zijn (dá kent wuulle nie ´n Over-Iessel en de Veeluuwe), maar we hebben er deze eerste keer met volle teugen van genoten! De stad Oruro staat bekend om de uitbundige feestvreugde en een twee dagen durende veelkleurige optocht, waaronder de bekende ´la Diablada´. Als gringo’s krijg je buitenproportioneel veel aandacht en gratis consumpties. Echt afzien dus, haha! Bovendien ontvang je op iedere straathoek, geheel gratis, de speciale waterbehandeling. Carnaval in Zuid Amerika staat namelijk bol van het vuurwerk en loopt over van de absurde watergevechten, waarin gringo’s uiteraard een geliefd target zijn! Voor als je ´t niet kent, stel je dit voor: zesjarigen met immense waterkanonnen op skelters, geholpen door zestigjarigen met badkuipen vol waterbalonnen en speciaal voor de rennende gringo’s compleet afgeladen pick-up trucks vol die-hard-waterhoofden die dagenlang de wijk terroriseren! Maximale warzone dus!

MODDERHAPPEN, BUIKSCHUIVEN EN SCHOENENVULLEN: MAX. OFFROAD!
Ik weet dat ik een een nat land woon. Baal ik ook wel eens van, maar ´t is niet anders. Gelukkig echter, zo besef ik me nu, hebben we thuis zelfs in het meest kleine dorpke een geteerde of op z´n minst betegelde weg. De teerwegen in héél Bolivia, kun je op één, hooguit twee handen tellen. Dus, in het regenseizoen liggen avonturen als modderhappen, buikschuiven en je schoenen voltanken met bagger diréct voorbij je (spreekwoordelijke) deurmat! Ik heb in drie weken tijd aan meer jeeps, vrachtauto´s en personenbussen geduwd & getrokken dan in de 29 jaar ervoor.

On Toer!

Altiplano 1

Uyuni 1

Korte reisimpressie van Uyuni naar Oruro : DE NATTE MAAND (SPECIAL)
Volgens planning vertrekt de (personen)bus om 20.00u. Enkele minuten na acht uur komen drie agenten het ´vertrekhuiskamertje´ binnengelopen om ons te verbieden af te reizen in het donker; niet eerder vertrekken dan 06.00u. vanwege het wassende water. Veel discussie, maar we mogen in de bus slapen! Let wel: in je eigen stoelnummer, want dat maakt het minder chaotisch, aldus Agent. Bus vertrek inderdaad om 07.00(!) en al snel begrijpen we de vertraging… De weg is indrukwekkend, voor een doorgaande weg, onmogelijk slecht! We hebben letterlijk alle hoeken van de bus gezien. De chauffeur is een coole, taaie gast van het type: gas d´r bij! Na circa vijftien minuten staan we stil voor de eerste uit-de-kluiten-gewassen rivier: deze seizoensgebonden waters spoelen niet geordend onder een brug door (want die zijn er niet), dus ga je er gewoon doorheen. En we hebben wat rivieren doorgehobbeld; soms met zo´n goudgele caterpillar achter de hand…
Na zo´n twee uur rijden en waden, rijden en waden, rijden en waden, staat er op een bergpas (stijl modderpad, smal) een beladen vrachtauto met oplegger tot aan de assen in de modder. Voor de Boliviaan een heldere situatie: uitstappen want dit gaat ´m voorlopig niet worden! Mannen aan de bak, vrouwen doen de al dan niet nuttige instructies. Na ruim een uur modderscheppen, struikjessprokkelen, duwen en heerlijk uitbundig schreeuwen met alle vereende mannen uit twee personenbussen, modderden we weer verder… Een prachtig verzetje! Uiteindelijk na reparaties (stuurhuis, voorband en versnellingsbak, etc), vele opmerkelijke obstakels en een dikke vette vertraging zijn we smerig maar heelhuids aangekomen in Oruro. Hulde, hulde voor de chauffeur; hij zou zich bij de GVU ´t schompes vervelen. Da´s zeker!

PATTY B. KOMT DAT ZIEN EN ERVAREN!
Het Boliviaanse voedsel is over het algemeen goed tot zeer goed van smaak, maar kan in combinatie met de hoogte alhier zonder enige twijfel óók als de allergrootste Stimulus van je Darmflora worden bekroond! Ongelofelijk zeg, dat onze Europese lichaampjes zo Ad-Rem kunnen reageren op voedsel! Gelukkig ook, hebben de lange-afstandbussen hier tijdens de lange reizen geen WC aan boord. Dat kan dus gerust ‘Living on the Edge’ worden genoemd. Maarrrr, niets geen negatiefs natuurlijk! Nog nooit eerder hebben we vrijelijk in zoveel prachtlandschappen mogen poepen. We zullen ´t missen!

MIJNEN VAN POTOSI
In Potosi hebben we ons onder begeleiding van Dave Dynamiet in een zilvermijn begeven. De mijn is berucht als veruit de grootste Zuid Amerikaanse aanjager van de Kolonisatie in het begin van de VOC tijd. Met name Nederland had ‘m goed in de smiezen. Ongekende hoeveelheden zilver zijn hier eeuwenlang gewonnen, ingepakt en richting West Europa vervoerd.

De ondergrondse trip begon met de markt. Even een paar staven dynamiet halen; toen ´t mijnwerkerspakkie an en afdalen. Ogen, oren en longen kwamen tekort! De ARBO dienst was volgens mij al een behoorlijke tijd niet geweest. Onze missie was om de jonge(!) en oudere mijnwerkers van wat frisdrank, coca en dynamiet te voorzien. Shokking om te zien hoe hele families 10 uur per dag (zonder pauze; want eten doe je maar thuis) 6 dagen per week voor een stukloon zich de blaren bikken. En dan te bedenken dat het ook één van de hoogst gelegen mijnen is (4.850m) waardoor je de lucht naar binnen moet schéppen… zo ijl! Oprecht: super indrukwekkend! Wat voelden wij ons vies rijk…

Inmiddels zitten we in Cochabamba (geografisch gezien het centrum van Zuid Amerika) waar we vanmorgen een bezoekje gebracht hebben aan ons adoptiekind Alejandro. Een mooie afsluiting van dit fascinerende land. Morgen reizen we af richting La Paz, waarna we doorreizen richting Peru.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties