trektocht Azie [2011] | Zuid Amerika [2008]

Keiharde Kerst!

Brazilië  |  Corumbá |  9 januari 2008

Op deze negende dag van 2008 ’n korte update vanuit de door muskieten en piranha’s geregeerde Pantanal. Inmiddels zijn we een deel van Brazilië doorgetrokken en zitten we in het meest zuidwestelijke puntje, direct aan de grens met Bolivia.

OCH, LIEVE MENSEN TOCH!
O, o, o, wat een GROOT land, in meerdere opzichten. Maximale feestvarkens hierzo; lange witte stranden met werkelijk prachtige bibsen erop; in tegenstelling tot de buurlanden, hebben we weer een slot op de WC (dat poept meer ontspannen); je kunt hier je lol op als je van reizen houdt, dikke vette reisdagen van +24 uur zijn normaal en anders kom je eigenlijk niet zo ver; milieu-bewust leven krijgt in bepaalde opzichten opvallend de aandacht: recycling, afvalscheiding en bio-diesel; het weer is hier net als in de rest van de wereld wat in de war… het is hier overal tussen de 35-40 graden! Ook voor locals niet normaal, naar het schijnt. Maar, wat ons betreft zijn het de inwoners die het land zo groot maken…

Een vriendelijkheid en gastvrijheid die we niet kennen. Lokale reizigers, restaurant- en hosteleigenaren of ”gewone dorpsbewoners” zijn in staat om je te verbazen vanwege hun onvoorwaardelijke hartelijkheid. ‘Señor Paris’ bijvoorbeeld, gewoon een inwoner van Paranagua, die we na ons Kerstfeestje op het eiland (zie onder) tegen het lijf liepen. In de boot naar het vasteland kwamen we hem opnieuw tegen, wat hij leuk vond. Toen hij ons de volgende dag, vroeg in de middag, nog een keer in het dorp zag lopen, stond meneer erop dat we samen met hem en wat vrienden ”even een biertje” gingen doen. Hehe, dat bestaat hier niet, zo bleek ook nu weer, dus we hebben op een terrasje gezeten en geprobeerd het tempo en de verscheidenheid aan Braziliaanse cocktails bij te houden… Dat lukte ons twee, hooguit drie uur, waarna ik me richting kassa begon te begeven. Maar, dat ging meneer Paris te ver! Wij mochten niet betalen; dat zou hem diep, diep teleurstellen! Te gek voor woorden, want het was niet bij een paar biertjes gebleven. We hebben ‘Señor Paris’ van een klompje voorzien, maar we zouden echt zwaar veel klompjes tekort komen als we die bij iedere Braziliaanse hartelijkheid zouden weggeven.

Rrrrrrrrio!

Knal 'm erin 2008!

Pantanal 1

ARGENTIJNSE WATERVALLEN EN DE BOEFJES IN PARAGUAY
Na ons vorige berichtje vanuit Puerto Iguazú, Argentinië, zijn we gestart met het bezoeken van de watervallen op de grens tussen Argentinië/Paraguay/Brazilië: volgens onze reisbijbel zelfs de mooiste van dit continent. Wat ons betreft zou dat best eens kunnen kloppen; de combinatie van vele krachtige watervallen, benauwde jungle-omgeving met fikse onweersbuien en de vele prachtige vredelievende vlinders is indrukwekkend! De volgende dag hebben we wat survival-achtige toestanden in de jungle ondernomen en zijn we via een kleine grenspost een paar uurtjes de Paraguayaanse grens overgestoken voor ’n boodschappie. Via de pick-up van een lokale havenarbeider, belanden we in het commerciële centrum van de grensstad ‘Ciudad del Este’. Deze stad staat vanwege het gebrek aan im- en exportrechten en gunstige belastingtarieven bekend om 1 ding: gruwelijk shoppen! Zeker enkele dagen voor Kerst en dat kon je merken ook. Er is me nog nooit zoveel aangeboden in vier uur tijd! Zonder meer de meest op handel gerichte stad die ik ooit heb ervaren.

ZOUTHAPPEN IN EEN MAXIMALE ATLANTISCHE GOLFSLAG
Met een witte Kerst in gedachten, hebben we via een snelle bus- en bootcombinatie de Atlantische kust opgezocht om onze Kerst te vieren op het eiland ‘Ilha do mel’ (ter hoogte van Paranaguá. Een sub-tropisch eilandje met elektriciteit(hulde!), lange witte stranden, gezellige restaurantjes en een gebrek aan auto’s en drommen andere toeristen. We hebben maar weer eens een paar dagen met ons gebruinde lichaam en de witte reetjes in ’t zonneke doorgebracht, lekker liggen zouthappen in een maximale Atlantische golfslag, genoten van de meest slechte wijn op aarde en van hartverwarmende Forro (gezelligheidsmuziek op Bra. tempo). Onze tent (we gingen weer eens kamperen) stond in de tuin van een zeer bijzondere Braziliaanse famillie-combinatie, zeer idyllisch tegen een schotelantenne, exact op de handelsroute van een immense mierencolonie.

Ondanks het feit wij geen Portugees spreken en dat de familie (en andere gasten) geen andere taal spraken, hebben we met name op Kerstavond gemerkt dat je met handen en voeten veel kan bereiken. De Kerstbelevenis van onze “camping” was heel wat overzichtelijker dan wij gewend zijn en is kort samen te vatten in de twee hoofdlijnen: ‘hard’ en ‘uitbundig’. Het thema wordt onderstreept door een vriezer in het formaat “overwinteren met een gezin van 7” vol met het lokale bier Skol en de nodige andere opwekkende potjes en snuifjes. In een volle Braziliaanse Kersttuin zijn twee Gringo’s uit het verre Noorden best een bijzonderheid, maar toen doordrong dat 1 van beide gringo’s van het vrouwelijke geslacht was, werd het voor bepaalde bezoekers erg moeilijk met het hoofd te blijven denken. Maarrr… de eigenaresse was van ’n lekker straf soort: ben je lastig of er wel heel erg aan toe, dan wordt je na twee waarschuwingen de derde keer door de grootste ploert van de groep op zeer overtuigende wijze de tuin uit gebonjourd. Al het verplaatsbare meubilair is als bonus onderdeel van dit ritueel… Na het likken van de wonden, werd het debacle door de vele kinderen nog een dik uur nagespeeld. Kortom: een dolle poppenkast; zonder meer een keiharde Kerst!

Maar dat was het nog niet, voor ons althans. Als klap op de vuurpijl kregen we zo’n twee uur lang een indrukwekkend noodweer te verduren, wat resulteerde in stroomuitval door inslag in de boom naast onze tent. Dus, een tuin zonder (kerst)lichtjes, maar nu inclusief zwembad! Ons kerstwonder was dit jaar dan ook dat we onze spullen in dit noodweer droog hebben kunnen houden, omdat we onze tent heel toevallig op ’t hoogste deel van de tuin hadden gepland. Weer iets geleerd 🙂

Who's gonna ride your wild Horses (nabij Pantanal)

WITTE KERST? EEN WITTE JAARWISSELING!
Na de Kerstdag hebben we nog twee dagen op het vasteland in het gezellige Paranagua doorgebracht en zijn voor vier dagen naar Rio vertrokken. We hadden al begin december een reservering geplaatst in een voor ons vrij luxueus hostel in de wijk Santa Teresa, omdat slaapplaatsen in Rio de Janeiro met oud en nieuw allemaal bezet zijn. Zoals we al verwacht hadden, is Rio een stad die je niet gauw zult vergeten. Zeer uitgestrekt door haar enorme omvang van 7 mln. inwoners en vele wijken; afwisselend door de verschillen in stadsgezichten, cultuur en rijkdom binnen de stadsgrenzen. Op de 31e heeft onze meest favoriete gids tot nu toe (Edvaldo), ons zijn stad laten zien in een zeer uitgebreide rondleiding. Geboren en getogen in een Favela (niet altijd een sloppenwijk, maar vaker een arme wijk onder controle van een drugsdealer) heeft hij ons behalve de prachtige stranden, gebouwen en stadions, ook wat inzicht gegeven in de levenswijze van minder bedeelden in de stad. Een verhaal met een vriendelijke, sociale kant waarin veel gelukkige mensen leven, maar waar ook de angst regeert, criminelen de dienst uitmaken en je meer corruptie tegenkomt dan iPod’s in NL. Op bepaalde momenten leek het alsof we beland waren in GTA San Andreas!

’s Avonds hebben we met 2 miljoen anderen op het strand van Copacobana van zwaar vuurwerk, uitbundige Salsa en lekkere Caipirinha’s genoten. Volgens traditioneel gebruik verschenen we in louter witte kleding, hebben we beide een wens in gedachten genomen en hebben we over zeven golven gesprongen… Leuk gezicht, als je dat ’s nachts 2 miljoen mensen ziet doen. Helaas weinig foto’s van Rio, want onze batt.oplader is daar na jaren trouwe dienst overleden… RIP. Wil je toch wat moois zien, kijk dan deze 360 graden pic.

PANTANAL
Na het feestgedruis in Rio hebben we via twee enorme stations van megapool São Paulo (17 mln.) koers gezet naar de stad Campo Grande in de Pantanal. De Pantanal is een enorm moerasgebied in Brazilië/Paraguay/Bolivia. Het is de thuishaven van vreemde vogels (waaronder de toekan en de papegaai), capibara (watervarken), anaconda, kaaiman en natuurlijk de west-europeanen. Vreemd hoe je met name ’s nachts altijd vaak weer met Nederlanders, Duitsers, Engelsen, Zwitsers en Scandinaviërs aan tafel komt te zitten. Maar goed, vanuit een lodge in de jungle hebben we vier dagen wild gespot, door het moeras getrokken en (met de staart tussen de benen) tussen de kaaimannen en piranha’s gezwommen, haha. Bijzonder als je na het zwemmen in hetzelfde water met de hengel de meest bizarre beesten uit het water kunt takelen… Uiteraard trekt dit soort activiteiten andere wilden en globetrotters, dus het waren lange, lange dagen… Momenteel start hier het regenseizoen, dus wordt het gebied wordt met vlagen overspoeld door muskieten. Hadden we nog niet eerder meegemaakt in deze omvang. Grappig te zien hoe je huid in no-time in een berglandschap kan veranderen! De stad waar we op dit moment verblijven ligt voor de deur van Bolivia. Als het loopt zoals we willen, trekken we morgen met de trein Bolivia in de richting van Santa Cruz. Maar, gisteravond heeft een lokaal (van origine Grieks) tussenhandelaartje ‘el Grico’ ons al verteld dat we niet teveel moeten verwachten, aangezien de trein deze tijd van het jaar bijna uit haar voegen barst van het aantal reizigers. We gaan ’t zien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties