trektocht Azie [2011] | Zuid Amerika [2008]

Escobar, Piet Piraat & de Snorkels

Colombia  |  Taganga |  20 april 2008

LUISTER NAAR MOEDER: VERTREK NOOIT ZONDER BROODTROMMEL
Het voorgaande bericht eindigde bij ons verblijf in Quito, Ecuador. In deze stad hebben we onze jungle-knapzak maar és over de schouder gegooid en zijn per bus&boot diep de jungle aan de grens met Colombia ingetrokken. Onderweg verraden slipperige en plakkerige vloeren van de weinige winkels direct de industrie die in deze jungle hoogtij viert… olie. Maar ondanks die “sterke” vertegenwoordiging van SHELL, was het de rommelige situatie aan de grens op dat moment wat een heuse benzineschaarste veroorzaakte. Busje zonder benzine, jungle-winkeltjes zonder proviand, en een middag motorboot-tochtje werd vanwege een zuchtende, proestende en naar vocht smakkende motor, halverwege de tocht omgezet in de nachtelijke roei-sessie: ´uit je dank met je broodtrommel´.

IK ZIE, IK ZIE, WAT JIJ NIET ZIET…
Onder leiding van topgids ‘Put on the red light’ Lenny, konden we naast de dagelijkse portie rivier-dolfijnen, slangen, spinnen en gifkikkers, ook nog een kijkje nemen in de keuken van een plaatselijke Sjamaan. Zeer indrukwekkend te zien wat deze oudste uit de natuur kan halen. Om dat wat intenser te ervaren, wilde deze Wizzard ons wel een ingezegend oersappie (Ayahuasca) van de hand doen. Dat werkt: ik heb nog nooit zoveel dieren gezien…

Cartagena

En de bloem is van tabak!

Zweten in de Jungle

SPIRIT IN THE SKY!
Colombia stond hoog bovenaan onze ´lijst´ en dat is terecht gebleken. Wat een topland zeg! De tientallen jaren van oorlog lijken alleen maar méér spirit te hebben gebracht bij de Colombianen. De inwoners zijn zonder twijfel de meest relaxte, eerlijke en spontane mensen die we ontmoet hebben. Dat verwacht je niet van inwoners die qua historie, drugs en geweld zo in de filmset van Pulp Fiction en Natural Born Killers tegelijk leefden. Maar, Colombianen zijn trots op hun land, volk en hun Grote Merken (getuige de T-shirts van Colombiaanse multinationals); ze zijn zeer goed met plastic (getuige prachtige borsten&billen) en zijn oprechte (terechte) koffie- en rumliefhebbers. Sinds het bewind van de huidige president Uribe, is er een behoorlijke legermacht op de been om bevolking en toeristen te beschermen. We kunnen qua veiligheid helaas nog niet helemaal vrij het hele land doortrekken, dus reizen toch veel over de gepaavde gringo-paden.

CIUDAD TEATRO DEL MUNDO – BOGOTÁ
Bogotá heeft een grote koloniale binnenstad vol topmusea en sfeervolle eetkraampjes. Omdat tijdens ons verblijf Bogotá in het teken stond van internationaal theater, hebben we weer és cultuur opgedaan. Prima! Ter afsluiting nog een dagje zelf in de touwen gehangen voor een klimsessie en des avonds twee uur lang de tijd genomen om een open haard aan de praat te krijgen. Moeilijker dan een vuur in ’t wild? ´t Was gewoon heeél nat hout:-)

TAKKE(N)BOS
Over de tweede stad van Colombia, Medellin, kunnen we eigenlijk niet zo veel zeggen. Dat komt omdat alle backpackers zo´n beetje dezelfde route volgen en daardoor de hostels vaak té gezellig zijn om te verlaten, met uitzondering van een verplichte boodschap. Bijvoorbeeld een bezoekje aan de kappert, omdat ik constant op m´n haren ging staan en Jeniet de grootste moeite had haar takkenbos de bus in te krijgen.

PIRATENBOOT TOT GOLFKAR
In havenstadje Cartagena waan je je op de filmset van ´Pirates of the Caribbean´ of verwacht je op iedere straathoek een onderonsje tussen Piet Piraat en Berend botje. De politie in dit stadje heeft overigens niets met het piratenleven en onderstreept haar image met ´t meest relaxte ´wapen´dat ´k ooit heb gezien: de pliesie-golfkar. ´De politie op je hielen´ heeft hier duidelijk een andere uitwerking…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

MODDER-DIPPEN
Net voor aanvang van de voorlopig laatste trekking door de jungle (dan beschouw ik de Veluwe even als gewoon bos) in een ontzagwekkende tropische hitte van 40 graden. Omdat we meer en meer de Caribische warmte tegemoet reizen en je minstens driemaal per dag spontaan het ´Moeder, wat is het heet´ eruit flapt, voelden we ons meer dan bevoorrecht om onderweg nog even een verkoelende moddervulkaan in te kunnen klimmen.

ZOEKEN NAAR DE VERLOREN STAD
De 6-daagse trekking door de droge en soms dichte jungle zou het thema ´Eigen zwaard is goud waard´ niet misstaan. Grote missie van de trekking was het bezoeken van ´Ciudad Perdida´ (de verloren stad): een sterk staaltje eeuwenoude architectuur diep verscholen in de jungle. De groep bestond weer uit prachtmensen als: El Papa(ITA), Doctor Death(AUS), Tonia ´I´m starving´(UK), Celine ´ik-kom´(CAN) en ondergetekenden ´Abuela Juaniet´ en ´de Lijmsnuivert´.

ZIEKELIJKE KUNST IN DE VERLOREN STAD
Vanwege de hitte geen ellenlange loopdagen, maar veel tijd voor een eigen invulling van de middag en avond. Behalve je driemaal per dag volproppen met een kilo rijst en kip, hebben we een cocaïnefabriekje bezocht (dat zat dan weer niet bij de tour inbegrepen) en ons gezamenlijk toegelegd op het maken van handicraft. Zie het als: je urenlang bezigen met de metamorfose van ´n coconootje tot ´n ring, ´n tak in ´n staf, of zoveel mogelijk ongedierte verleiden om in je kaars plaats te nemen, zodat het kunst wordt… Je begrijpt dat het na zes dagen ook gezond is weer de  jungle te verlaten.

HEMEL OP AARDE! – HANG(MAT) FOR LIFE
Inmiddels verblijven we al weer een week of twee in het meest paradijselijke stukje van Colombia: daar waar tijd niet bestaat, maar je je laat leiden door stand van de koperen ploert hoog aan de horizon. De omgeving bestaat uit ontelbare baaien vol palmstranden, koralen en heerlijke sapkraampjes. Voor het geval je ze niet kent, maak dan kennis met de ongekroonde toppers uit de Colombiaanse vruchtenflora: Op 1: de Maracuya, 2: Lulu, en 3: Guanabana (ook lekker in combinatie met rum). Kortom, heerlijk plekje dus om zes maanden zwerven af te ronden: duikbrilletje op en je voordoen als Toeter en Kitty uit Snorkelland, helemaal toegeven aan de intense drang weer een boek te verslinden of heerlijk onschuldig in je adamskostuum over verlaten stranden rond-dartelen.

Parque Tayrona

Ron!

Taganga

Taganga

EEN ZORGELOOS BESTAAN
In het paradijs maak je je druk over heel andere, bijna niet aardse zaken: Hoe passeer je een gloéiend-heet strand zonder schoeisel; waarom heb ik steeds zand tussen m´n teenslippers; wat is voor beide partijen een veilige methode om een 40-baans mierensnelweg over te steken; waarom slapen die wilde honden ´s nachts altijd net vóór de ingang van de baño; hoe groot is de kans dat die vallende kokosnoot… Al moet ik eerlijk zeggen dat we allebei nog wel ff een keer geslikt hebben afgelopen week: door een misverstandje van de duikschool werden we als onervaren duikers op open zee in volledige duikuitrusting de boot uitgebonjourd met als instructie: “gewoon achterover vallen en blijven ademen”. Jeniet kreeg t toch ff benauwd in ´t woeste water.

O ja, en dat ´t venijn bij een schorpioen in de staart zit, heb ik op de laatste avond aan den lijve mogen ondervinden. Het nachtelijke momentje, met slapende tong en lip, in de wachtkamer van de ziekenboeg is gedenkwaardig.

HÈ, NU AL AFKNIJPEN?
We hebben nog een hele week te gaan, dus het is nog veel te vroeg om over de terugvlucht na te denken. We vertrekken morgen, overmorgen of één van de dagen erna naar Caracas, Venezuela. Nog een laatste weekje genieten. De zwerftocht door 9 van de unieke prachtlanden van dit continent, indrukwekkende natuur, enkele opmerkelijke gewoontes en gebruiken, de vele gedenkwaardige ontmoetingen en  ruim 65 verschillende slaapplaatsen zijn ons uitermate goed bevallen! Een hele dikke glimlach dus, op de gezichten van deze twee Hollandsche Negers!