trektocht Azie [2011] | Zuid Amerika [2008]

Droge rijst, propere kippen & gebakken cavia

Ecuador  |  Quito |  12 maart 2008

Na ruim vier weken radiostilte, geven we bij deze weer eens een kort, mirakels piepje af vanuit een bewolkt Quito, in Ecuador. Het vorige bericht werd in La Paz, Bolivia, geplaatst, dus ik pak daar weer de draad op.

TOPSTAD
Het is eigenlijk heel simpel, La Paz is een topstad. Een goedgevulde canyon vol scherpe ondernemers in een heerlijke traditionele Zuid-Amerikaanse saus. We zijn ons bezoek gestart met wat cultuursnuiven in het Coca-Museum. Onder het genot van een bakkie coca-koffie met ’n plakkie verse coca-cake, werden we meegezogen in het eeuwenoude, heilige cocagebruik. Bizar trouwens hoe ruim 3000 jaar later, met name Coca Cola en Hollywood de heilzame werking van de cocaplant en mum van tijd vercommercialiseren in de vorm van cocaïne. Helaas doet deze ontwikkeling niet alleen een enkele gebruiker ervan de das om, maar heeft het ook voor altijd de oeroude waarde van coca besmet en ontheiligd. En ook niet onbelangrijk… weg enige inkomstbron.

Wild Waden

In de wolken

Kuelap, Peru

GOING DOWN…?
Eenmaal uitgesnoven leek het ons lekker weer wat actie te ondernemen! Nu hadden we het geluk dat, net als China, Bolivia beschikt over een zogenoemde ‘Death Road’. Laat deze uit statistisch oogpunt gevaarlijke zandweg nu vlákbij La Paz liggen. Dus, tijd voor ’n spons in de broek en een ATB tussen de benen! De route is een onverharde, 3600 meter lange afdaling met, bij helder weer, voortdurend uitzicht op de gapende afgrond naast je. Dat stimuleert hoor! Nu hadden wij nogal regenachtig weer, wat het uitzicht wat belemmerde. Maar omdat je geen hand voor ogen ziet en toch gauw de 50 km/p uur haalt, had dit ook wel iets. Ik moet zeggen, het was inderdaad een linke afdaling! Ik was reete-blij dat ons al snel fietsen is geleerd en we dus over de nodige ervaring beschikken. M’n ogen vielen dan ook half uit mijn kassen toen ik zag dat twee Japanse jongedames, duidelijk niet ervaren fietsers, ook de uitdaging aangingen. Helaas zette 1 van de dames al na 10 minuten downhill haar tanden in het asfalt, waardoor het feestje voor beide dames eindigde in het ziekenhuis… O ja, op de terugweg geheel volgens de Boliviaanse traditie, brak de aandrijfas van de bus in drie stukken.

R=R1…
Omdat Jenita op 11 februari weer met een nieuw jaar is gestart, hebben we ons die dag eens lekker uitgeleefd op een quad en een crossmotor om de niet al te toegankelijke omgeving van La paz te ervaren. Voor Jenita een unieke manier om koeien en schapen van de schilderachtige boerderijtjes de stuipen op het lijf te jagen en voor mij eigenlijk niet veel anders. ’s Avonds voor ’t eerst in 4mnd van een Hollandsche keuken genoten! Gebonden tomatensoep met 3 echte zelfgedraaide ballen en hutspot met 1 grote, wederom zelfgedraaide bal. Vanwege het grote gemis van Aarti, de Surinamer om de hoek, gaat Jenita voor iets Koloniaals: de roti kip. Kortom: na het “gemis” van pakjesavond en tweede kerstdag, was dit ons heerlijk-avondje. ’s Nachts weer ’t befaamde Boliviaanse disko-spelletje: wie vangt die wankelende Boliviaan.

JE OGEN OPEN(EN) IN PERU!
Met La Paz in de rug verlaten we Bolivia en ruilen het in voor Peru. Ander land, ander volk. Het was ons bij een eerder bezoek aan het zuiden van Peru niet direct opgevallen, maar nu des te sneller. Peruanen willen maar al te graag maximaal van je profiteren. Vriendelijke mensen hoor, dat is zeker, maar je moet iedere handeling dubbel checken; check je raak voor een knaak, is hier het credo. Peru herbergt naast de indrukwekkende bergketens, jungle en stranden, een omvangrijke hoeveelheid cultuurhistorie. Echt een Mekka voor archeologen. Goede reden om onze trekschoentjes weer ’s te laten poetsen en ons te vergapen aan talloze eeuwenoude, zoniet millennia-oude, bouwwerken op de meest bizarre, ontoegankelijke plekken. We gaan ze niet beschrijven, maar ik zal onder de foto’s een sfeerimpressie geven van één van deze tochten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

‘DE WEG NAAR KUELAP’

# de Groep
Vanuit het afgelegen dorp Chachapoyas in de Andes, zijn we in een al dik 12 jaar afgeschreven Toyotabusje op weg naar de start van de zoektocht: een inmens pre-colombiaans fort van wonderbaarlijke schoonheid… Kuelap. Het is nog niet ontdekt door het grote publiek, wat ’t bezoek uiteraard extra speciaal maakt. De groep is op z’n zachtst gezegd van opmerkelijke pluimage: ik stel aan je voor: twee écht alleswetende Vlamingen ‘de propere kippen’, twee buffels van Mexicanen ‘ijzeren taco’s’, de opper-vrolijke en immer grijnzende Peruaan ‘Peppie Pedro’, een wat bangstige gids ‘Laffe Juan’ en de twee ondergetekende stapgrage Hollanders, ‘euhmm… Onkie en Donkie’.

# de Oudheden
…we lopen op zo’n 2000 meter hoogte met 2 kilometer jungle onder ons. ’t Is niet voor te stellen hoeveel verscholen historie hier ligt, ver van de bewoonde wereld: je loopt zonder het door te hebben langs 3000 jaar oude hutten van uitgestorven indianenstammen, millennia-oude begraafplaatsen, rituele grotten, spirituele ontmoetingscentra… Niets is afgezet of ontdaan van struikgewas; hier en daar claimt de gids dat het niet eens is gezien door een archeoloog.

# de Omgeving
…deze tocht gaat voornamelijk van hoogland tot aan de hoge jungle (4700-2000m). Vooral de hoge jungle in het regenseizoen is prachtig: een levendige, enthousiaste begroeiing die je machete doet jeuken, een indrukwekkend kleurenpaletje aan groentinten en ordinaire hoeveelheden modder. Heel veel modder… Zo veel zelfs, dat je niet kan voorkomen dat ’t soms de laarzen (toch ca. 70cm hoog) in loopt. Het is overigens de eerste en hopelijk enige trekking op/in laarzen. De eerste minuten is het best grappig dat je ieder torretje, waar je per ongeluk op gaat staan, voelt en dus voor de verpletterende dood kunt behoeden, maar na een uurtje stappen op die ultra dunne rubberen zooltjes is het plezieren van torretjes het laatste waar je je aan kunt opbeuren… Laarzen zijn NIET cool, laarzen zijn Ruk!

# de Muilezel
…bepaalde gebieden van deze tocht zijn door de vele regen zeer slecht toegankelijk. Oplossing was volgens de gids een dagje op een ezel om de ergste stukken te overbruggen, want ezels zijn sterk (we hebben inmiddels wel wat paard gereden hier en daar, maar een ezel… maar okay) Inderdaad, sterk zijn ze… van wil. Een zeer steile beklimming in een halve meter diep modder op de rug van de ezel: ging fantastisch eigenlijk, tot een uurtje of vier stappen. Wil die ezel ineens niet meer voor- of achteruit! Ik maar denken: er was toch ook iets met ezels… Gezien de kilometers bagger voor ons, heb ik een poging gedaan op m’n vrind in te praten, maar je zag ‘m denken: ja, ja… ezeltje prikje! Dus, uiteindelijk toch maar zelf in de benen. Afzien, stuk, klaar.

# de Avond
…geslapen op wederom een idyllische locatie, een schuurtje middenin een koffieplantage. In de groentetuin stond de trots van de tuinder: zijn peper. Hij beweerde dat het de heetste peper is die bestaat… Na het proeven van 1 zaadje geloof ik hem. Dat zou goed kunnen kloppen inderdaad, joehoe! Respect voor deze Koning Peper! Jeniet was niet bezig met peper, maar kon zo ’n klasje beginnen, zoveel kids had ze aan de praat. Wat een topplekje!

# de Afhankelijkheid
…’el Niño’ blijft Peru plagen: door aardverschuivingen moeten we soms enorm omlopen en kan de bus ons niet oppikken. Veel Peruanen moeten vanwege wateroverlast hun huis verlaten.

# de Veldslag
…vanwege een boerenstaking ligt de route voor de terugweg vol met bomen en stenen. We moeten wachten op een taxi die er wél door komt en ons wil en kan wegbrengen via een andere route. Wij als ‘de Groep’ besluiten deze onverwachte tegenslag met forse hoeveelheden te verdrinken, wat het tot een hilarische rit maakt. Het werd een lange, lange avond…

Tegen de stroom in...

eventuele stalkers lozen...

en rechtop staan!

SURFIN’ ON A ROCK
Na zo’n acht weken (Bolivia & Peru) voornamelijk in hooglanden te hebben doorgebracht en in Peru bakken vol historie te hebben opgezogen, zijn we afgelopen week weer wat bijgetrokken in Mancora, Peru’s lekkerste badplaats. We hebben niet veel meer gedaan dan lezen en aan borreltjes nippen: best wel wazige avonden waren het! Na een paar dagen laven even ’n paar dekselse surflessen genomen. Dat was best wel weer actief: wachten op die ene dikke golf, vaart maken en gaaan op die plank. Super hoor! Jenita kreeg overigens de eerste les de plank volop in haar gezicht, maar was verbeten te surfen was dan ook na de tweede les niet meer bij te houden!

Op dit moment zitten we in Quito, Ecuador. Vannacht vertrekken we voor een paar dagen naar de inheemse stammen in de lage jungle. Afhankelijk van of de strijders van FARC al zijn uitgestorven, is het plan om vrij snel naar Colombia door te reizen.