trektocht Azie [2011] | Zuid Amerika [2008]

Brandend Zand

Argentinië  |  Puerto Iguazú |  17 december 2007

Na vijf weken van trekken, duwen en slepen, heeft het lokale credo “mañana, mañana”, (ofwel: doet ´t tog és rustig an) ons eindelijk weten te inspireren. Flink geholpen door de tropische temperaturen die de zomerse zon hier over je pan slingert, beginnen we de oorsprong van dit rijke motto meer en meer te begrijpen! Na lange tijd in de vijf te hebben gereden, touren we nu in z’n twee langs de grote Argentijnse steden, via rustige oud-koloniale dorpjes richting zonovergoten, verlaten stranden aan de Uruguayaanse oostkust.

HARDE WOEI
Ons laatste berichtje werd vanuit USHUAIA opgedragen, maar we hebben nog vier dagen langer genoten van Vuurland. Naar wij dachten was het wildkamperen voor ons inmiddels appeltje-eitje, maar een wilde nacht in de omgeving van USHUAIA bracht ons terug bij de realiteit. Tsjonge, jonge wat was ik blij dat we met z’n drieën in de tent lagen, zodat we ’s ochtend toch nog op dezelfde plek stonden als waar we de nacht begonnen. Respect voor deze woei hoor! We heb inmiddels de diepere betekenis van ruk-winden leren begrijpen zeg maar, haha. Wel weer ’n ervaring en goed te weten dat de tent tegen ’n stootje kan.

Buenos Aires (in Uruguay)

Door! Tot ie weer opkomt

Tango is geen lolletje

DE EERSTE WARMTE
Eind november met het vliegtuig vanuit Vuurland vertrokken. In één klap sta je dan in 30 graden je koffers van de band te lepelen… We werden hartelijk ontvangen door de plakkerige hitte, de nutteloos ogende politiebeambten die op niets lijken te wachten en stadbussen die erop uit lijken te zijn met 80km p/u hun zijspiegel in je nek te willen leggen! Kortom: het duurde ff voordat we de charme van de stad gevonden hadden. Ik denk dat je daarvoor (veel) meer dan een week moet uittrekken en misschien niet rechtstreeks vanuit the middle of nowhere moet aankomen…

BRAL-APEN
We verbleven in een spotgoedkoop hostel in het centrum. Later bleek dat het door Israëli´s gerund werd. De sfeer tussen de Israëli´s onderling was uitgelaten, alsof ze net drie jaar in het leger hadden gezeten… Omdat wij recentelijk niet een leger hebben gediend, voelde we ons soms een beetje als twee Palestijnse Vluchtelingen. Maar ja, we hadden wel de kamer met een balkonnetje én ventilator!

BUENOS AIRES
Het Parijs van Zuid Amerika is hoe-dan-ook een bruisende stad met indrukwekkende architectuur, prachtige parken vol ongegeneerde flikflooiende stelletjes en een rijkelijk nachtleven. Je kunt ook gerust om één uur ´s nachts gaan tafelen en erna om een uur of vier een volle club in te duiken. – Op straat is altijd wel ergens een demonstraties te vinden; naar het schijnt worden zelfs armere Bolivianen betaald om andersmans stem te laten horen. – Het verschil tussen rijk en arm wordt pas echt duidelijk in de avond en nacht, wanneer de stad wordt overspoeld door zwerfkinderen, plastic- en papierrapers. – De begraafplaats voor de rijkere vormt een ware attractie; kleine tempeltjes zijn het. Het graf van Evita blonk overigens uit in eenvoud, eigenlijk geheel in haar stijl dus. – Al eeuwenlang verwoord de tango de emotie van de inwoners van de stad. Met name de oudere generatie dans er dan ook wekelijks op los. Prachtig om te zien. Duidelijk is dat de inwoners trots zijn op hun stad; daarom ook lopen alle vrouwen met de borsten ver naar voren. Als je geen spiegel in je nek krijgt, kunnen zij je altijd nog de ogen uitsteken. Goed oppassen hier dus! Helaas was voor onze vriendin en reisgenoot Imke de tijd aangebroken om weer naar Nederland terug te vliegen. Tsja, het was me ´t topmaandje wel Im! Na wat dikke knuffels en het wegpinken van een traan, hebben we ons met een boot naar Uruguay laten varen. Dag tangodansers, dag politiemannen, dag Israëli´s!

DOE FF RELAXT!
Het door Portugal gekoloniseerde vissersdorpje Colonia del Sacremento was de aankomsthaven. Een heerlijk rustig pittoresk stadje met een gezellig hostel en een fenomenale zonsondergang. Het valt je direct op: mensen in Uruguay zijn wat rustiger, meer down-to-earth. We zagen weer vrouwen met een volslank postuur en weinig tot geen machomannen. In tegenstelling tot de zwervers in Buenos Aires, lijken de armen hier wat inventiever: zo werden we in de hoofdstad Montevideo op een terras benaderd door een man met een witte jas (lees: arts) met de vraag of hij onze bloeddruk mocht meten! Hoe kom je er op: een terrasconsult voor `n Euro!

OP TRADITIONELE WIJZE AFSLANKEN?
Een vanuit de koloniale tijden overgewaaide traditie, mede om het hongergevoel tegen te gaan drinken, is het drinken van Maté. Je ziet het in Argentinië, maar meer nog in Uruguay, In de taxi, achter de kassa en gewoon op straat: overal zijn mensen in de weer met een thermosfles heet water, een potje met Yerba Mate kruiden en een drink-tuitje. Zodra je met een lokale aan de praat raakt, krijg je hun Mate-beker gegarandeerd in de hand gedrukt.

DAT VERDIEND ´N KLOMPJE
In Uruguay is qua natuur niet veel bijzonders te zien, als je het vergelijkt met de buurlanden. Wel liggen er prachtig uitgestrekte witte stranden aan de Atlantische kust. Op zoek naar ons eigen stukje afgelegen strand, hebben we onze Spaanse taalvaardigheid in Punta del Diablo eens ff flink op de proef gesteld. Aangekomen in een dorpje waar men louter op haaien vist en van de uitgaven van rondtrekkende surfers leeft (merkwaardige combi), waren we voor onderdak op de lokale bevolking aangewezen. Een bijzonder aardige vrouw heeft ons ruim een uur langs naar mensen gebracht die mogelijk een cabaña (strandhuisje) voor ons hadden, waardoor we uiteindelijk ´n prachthuissie konden betrekken. Nu hebben we in oktober van vrienden in Nederland een handvol kleine sleutelhanger-klompjes gekregen, met de opdracht om dit noeste Hollandsche vakmanschap te verspreiden onder de mensen die het verdienen. Bij deze Klompjesmannen en -vrouwen uit Utrecht, Amsterdam, Zeist en Zwolle: behalve aan de bijl van de houthakkert in El Bolson, hangt er nu ook ´n klompje aan de koelkast in Punta del Diablo!

FAK FAK FAKTOR 30!
We hebben lekker lang de tijd genomen aan het strand en terstond allebei de benen verbrand. Hatseflatse; rood met witte stippen! Dus, met een glaasje in de hand, boekje op schoot en de opgezwollen pootjes omhoog, heerlijk genieten van de zoemende libelle´s en het geruis van de wind. Beetje op de mondharmonica blazen, genieten van een eigen(!) koelkast en af en toe een gokje wagen onder de elektrische douche… Me Gusta Uruguay!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

DRIELANDENPUNT
We zijn gisteren aangekomen in Puerto Iguazú, het Vaals van Argentinië, op de grens met Brazilië en Paraguay. Getuige de zware touringcars die in het voorbijgaan mijn toetsenbord-toetsjes heftig heen en weer doen schudden, zijn er hier weer veel toeristen. Ik denk dat er in de buurt een nest zit! De reden van hun en onze komst, is de immense reeks watervallen in deze jungle-achtige omgeving. Het is er 1 die je gezien moét hebben, dus: doen we! Gisteren met onze “hostelmanager” en z´n kornuiten in het zwembad van het nieuwe hostel-in-aanbouw gelegen. Hij moest er toch aan ´t werk zei ie… blaadjes uit het zwembad duiken, haha! O ja, hier zie je trouwens het zand van de tennisbaan in het wild! Uitstekende plek voor gravel-industrie dus.

ZWOELE KERST?
Vanuit Puerto Iguazú sturen we de komende weken richting Brazilië, met waarschijnlijk de Kerst of de jaarwisseling in Rio de Janeiro. Ons bereiken berichten over behoorlijke kou in Nederland… Brrr! Maar ja, Kerst vieren in de tropen is ook raarrrr! Tot m´n verbazing zien we zelfs hiér de gevulde kerstbomen, elektrische tsjinglbel mannekes en sneeuwstormen in LED licht…

Advertenties