trektocht Azie [2011] | Zuid Amerika [2008]

Hie Maa Laa Jaa!

Nepal, eind februari 2011

Alsof de lente plotsklaps was ingetreden. ’n Soort van thuiskomen. Prettig, voelde de aankomst in Kathmandu. Even geen planning afstemmen met meereizende gids of chauffeur, geen compleet land proberen te bezoeken in slechts 7 dagen en niet langer diepbevroren ledematen tot leven proberen te wekken. Ook effe geen gemakkelijke soldatenserie meer op iedere zender, geen voorbij vliegende mensen over je beeldscherm en niet 24 uur per dag huilende vrouwen op de teevee. Kortom: China bedankt, welkom in Nepal!

Doet es ff rustig an!
Kathmandu begon met lekker hangen op ons eigen zonnige dakterras in de Freakstreet. Lekker makkelijk om op straat met Jan en Alleman in het Engels te kunnen kletsen, iemand gewoon je broer te kunnen noemen of anders gewoon je zus. En, omdat er maar zelden meer dan 10 uur stroom per dag is, kleuren alle avonden heerlijk warm in het gelige kaarslicht. De stad slaapt al vanaf 22:00 uur. Het is ook goed toeven in de directe omgeving. De valei rondom Kathmandu berijden we met een klein Chinees motorfietsje, wat ie net heeft overleefd 😉 We beleven er ondermeer de nationale feestdag Shivaratri, wanneer kinderen de weg versperren en iedere bestuurder om een roeppie vragen, terwijl hun ouders bij Shiva hun gram (of twee) halen.

Op Tijgerrrrrrrjacht… Hoeiiiiiiii!
Toegegeven, ik was als kind redelijke fan van Ernie, de maat van Bert. Bert trouwens, is in mijn ogen een saaie, laffe en net effe iets te Bertweterige gast. Hij voegt niets aan dit duo toe. Maar goed, Ernie kan het ook alleen zo is gebleken. Als je de avonturen kent, kun je het vast nog wel herinneren dat Ernie ons leert hoe je in het oerwoud op tijgers dient te jagen. Bezield door dit jeugdsentiment, hebben we ons richting Bardia National Park, aan de Zuidgrens met India begeven. Alhoewel, we gingen in eerste instantie net effe iets te ver door naar het westen, want de Formule 1 chauffeur was na 20 uur bussen niet zo scherp meer en miste finaal onze pitsstop. Echter, op het dak van een toch al redelijk afgeladen Chinese jeep, kwamen we uiteindelijk aan op de gewenste bestemming.

Bardia Park

tijgerjacht...

groot jonguh!

Gewapend met een stok, wat pruimtabak (anders ruiken de wilde dieren je) en een roestige, pijlsnelle verrekijker, kropen we vier dagen door de ongerepte natuur van dit prachtige park. Samen met onze gids Ernie, lieten we ons leiden door verse pootafdrukken, verse uitwerpselen en de sporadische alarmsignalen van apen. Die laten vooral iets van zich horen wanneer de Koning van de Jungle, de Tijger, in de buurt is. Een zenuwslopende belevenis! We hebben over Pythons gestapt alsof het naaktslakken waren, kwamen onverwacht in de nabijheid van wilde olifanten en moesten sprinten voor een neushoorn die onze zweetvoeten op het spoor was. Helaas echter, de tijger rook ons mogelijk al op een kilometer afstand en liet zich niet zien.

Een lokaal nummertje: de Bruiloft te Pokhara
We hebben er voor ons vertrek in december voor gekozen om deze trip niet met eigen vervoer te reizen. We willen zoveel mogelijk over land vanuit Vietnam richting Nederland trekken. Okay, zo af en toe huren we wel eens een motorfiets en soms kunnen we ook niet anders dan een stukkie vliegen, maar het merendeel van de trip doen we met de bus of trein. Meestal een lokale bus, want dan maak je nog es wat mee. Een van deze trips in Nepal, doet mij nog regelmatig glimlachen…

17:00u
Aan het einde van een broeierig warme middag, in het Zuiden van Nepal, gooien we onze backpacks op het dak van oude maar fraaie bus. We stappen op een lijndienst die de volgende ochtend onze eindbestemming zal bereiken. De dienst wordt gerund door een eigen rijder. Zo’n type die het gewoon mooi vindt om deze niet verlichte, hobbelige kronkelwegen met zo‘n volledig gehindoestaanste Tata-vrachtwagen te bedwingen. De chauffeur wordt vergezeld door een vriend, meneer de propper. Vanuit de immer openstaande busdeuren schreeuwt hij argeloze dorpelingen toe hoe goed deze busrit voor je Kharma is. Althans, ik denk dat ie dat roept, want bij nagenoeg iedere lemen hut stapt er wel iemand in of uit.

Zo ook deze rit naar Pokhara. In de bus neemt ondermeer een schaars geklede Sadhu plaats. Volgens mij is die al met 1 been in het Nirwana. Hij heeft Shivaratri gevierd in Nepal en moet terug naar zijn geboortegrond India. Die had duidelijk geen gram, maar een heuse kilo bij Shiva gehaald 😉 Hij wordt naar zijn zitplaats gebracht en slaapt al voordat zijn achterkant de stoelzitting heeft bereikt.Verder volgt een in euforie verkerende familie, op weg naar een Bruiloft in Pokhara. Eerlijk gezegd had ik niet erg veel zin in deze lange zit, want ik doe nooit een oog dicht op een nachtbus en had bovendien een bijna buitenaards aandoende, onderhuidse steenpuist op mijn rechterbil. Maar toch… deze blije familie bracht direct iets frivools in de bus, dus ik gooide vol vertrouwen het gewicht op links. Al snel raakten we in gesprek met wat feestgangers en begrijpen we dat de zakken meel, mandenvol groenten, twee geiten, een fikse haan en een stokjevol met kippen gezamenlijk het huwelijksgeschenk vormen.

19:45u.
Na de eerste plaspauze vermaakt iedereen zich prrrrrima! De sfeer wordt ondermeer opgeluisterd door een DVD met de nationaal minder bekende muziekhelden, die hun hoofdrol in de meest poezelige videoclips uiterst serieus nemen. Af en toe slaat de DVD een stukkie over, want de weg vertoond hier en daar wat oneffenheden. Maar gelukkig laat deze chauffeur zich door gaten in de weg en twee regelmatig blatende geiten op het dak niet van de wijs brengen en geeft ie gewoon wat extra gas. Ik merk wel dat het gehobbel en mijn onnatuurlijke achterkant niet echt lekker samengaan. Najaah… compleet scheef op de stoel dan maar!

21:08u.
De propper aan de deur neemt een uur of wat later een halfuur pauze. De bus rijdt toch te hard om in of uit te stappen. Hij komt naast ons zitten en begint prompt zijn indrukwekkende levensverhaal te vertellen. Hij biecht werkelijk alles op en vertouwd ons onbekenden de meest intieme details toe. Af en toe moet ook de propper zich even schrapzetten, want de conditie van de weg wordt merkbaar minder. De geiten vinden dat wellicht ook, want zij laten meer en meer van zich horen…

0:03u.
Na een tweede korte pauze, aan het begin van de nacht, gaat het gas van de forse bus helemaal open. We leggen met vier man een kaartje, maar al snel worden we zo hard van links naar rechts geslingerd, dat we van iedere serie minstens twee kaarten missen. De nationale muziekhelden brengen nu stotterend een onduidelijk verhaal ten gehore; bagage valt uit een rek op iemands hoofd; zakken meel schuiven van voor naar achter door het gangpad; ik weet inmiddels niet meer hoe ik moet zitten op m‘n maanlandschap en de geiten blaten bij iedere bocht serieuze doodsangsten vanaf het dak van de op hol geslagen touringcar…

0:33u.
Na een half uur kan de meest diervriendelijke van de club het aanhoudende gegeit niet meer aanhoren en laat de bus stoppen. Hij gaat naar buiten op die beesten inpraten, dus laat ik deze kans natuurlijk niet voorbijgaan en kan ik ook eindelijk ff staan. Jiehaaaa! Eenmaal buiten blijkt dat deze twee bikkels van geiten absoluut geen last van wagenvrees hebben. Ze hebben ook nog steeds wat te vreten, dus da’s ook geen reden tot klagen. Maar bij nadere inspectie… Ze zien er wel wat verfromfraaid uit.

Ahhh… logisch! Niet zo gek, als je in iedere bocht de ruim 16 kilo zware backpack van Jenita in je nek geslingerd krijgt. Die was niet vastgebonden en zat dan ook van onder tot boven onder de geit. Arme huwelijksgeschenken… Bij het instappen voor fase drie, tegen een uur of 1 in de morgen, hoor ik voor het eerst van onderuit het bagageruim de haan kraaien… Goeiemorgen!

Trekking

Zonsopkomst

Himalaya

Hie Maa Laa Jaa!
We hadden er al wat van meegekregen in Tibet, maar deze serieuse bergketen hadden we nog niet te voet verkend. We kiezen voor een trektocht die nog geheel in de kinderschoenen staat. We betalen iets meer voor deze tiendaagse tour dan normaal, maar met de opbrengsten worden eenvoudige gastenverblijven en andere locale initiatieven ondersteund. Hiermee kunnen deze dorpen een vaste inkomstenstroom genereren. Nu ik dit zo schrijft klinkt het als zo’n groenlabel, eco, geitenwollensokje mode-dingetje, maar we hebben gezien dat het serieus werkt 😉

Onder leiding van onze bezielende gids Loke, alias ‘Snow Leopard’, bezoeken we het relatief ongerepte deel van de Annapurna keten. In het dorpje Dada Kathere worden we als aller-eerste gasten in de lodge verwelkomt en direct als ambassadeurs uitgeroepen. Gedurende de week maken we aangenaam kennis met de lokaal gestookte ’Tien Panne Gantsie’, trekken zingend verder door groene velden en zien hoe de vegetatie vecht om haar bestaansrecht, naarmate de hoogte toeneemt. Het uitzicht op de met sneeuw bedekte pieken van meer dan 8 kilometer hoogte is adembenemend…

Euh… Papieren?
Na wat paragliden, live muziek luisteren en een paar dagen relaxen in Nepal, zijn we compleet uitgerust aangekomen in Het Land Met De Blauwe Luchten. ’t Tochtje vanuit Kathmandu via Kunming (China) naar Beijing verliep zeer voorspoedig, tot we aankomen in Ulaanbaatar. Daar blijkt dat we net ff te gemakkelijk in onze voorbereidingen zijn geweest. Bijna konden we ons weer inchecken voor een terugvlucht naar Nepal, via China. Hoe het wel hoort: zorg dat je bij aankomst je visum gereed hebt, of op z’n minst een officiele uitnodiging in je bezit hebt. Heb je dat onverhoopt over het hoofd gezien, dan heb je in ieder geval een pondsblik met Hollandse vriendelijkheid bij je, voldoende ruimte in je maag om een compleet ouvre aan (jouw persoonlijk geadresseerde) autoritaire grappenmakerij te slikken en vind je het geen probleem om uiteindelijk met twee klamme handjes en een natte bilspleet de immigratiedienst te verlaten 🙂

NB 01: Wegener: van Harte met Denn=!
NB 02: Ma.W: een gezond nieuw jaar!
NB 03: Buufs: heppie al bananen gegeten?
NB 04: Randy: leuk je weer es te spreken 😉
NB 05: Jan: van Harte met je contract. Toppert!
NB 06: Nicole: O nee… geen LL, geen PP, 😦
NB 07: Kiwi: kunnen we ons ergens inschrijven voor een flinke workshop?
NB 08: Kiki: rij je al op je nieuwe brommert? Tevreden?
NB 09: Kessie: En? Maggie al?
NB 10: Bram: Siniob-ze 🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

16 Reacties

  1. Anoniem

    wat een mooie foto’s reis! We zitten nu even (wij van de avonddienst)te niksen en hebben even jullie site bekeken. Helemaal super.
    Tot gauw!! Groetjes Liesbeth, Chantal,Nienke,Femke,

    24 april 2011 om 15:34

    • Anoniem

      En ook van mezelf natuurlijk! Rebecca

      24 april 2011 om 15:35

  2. emilie

    Hoi hier uit Waterpokken-city,

    Mensen wat een prachtreis! Wij (de nachtdienst) realiseerde ons vannacht, toen het heel even rustig was….., hoe lang jullie alweer onderweg zijn! Ongelooflijk hoe snel de tijd gaat, maar dat zal voor jullie helemaal wel gelden!
    Nou genieten nog even, en dan tot over een paar weekjes…
    groetjes…

    16 april 2011 om 22:02

  3. elgar

    Hoi daar,

    Wat een mooie verhalen en prachtige foto’s! Lekker genieten daar en heel veel plezier!

    Groetjes

    Elgar

    5 april 2011 om 22:25

  4. joostvgorp@gmail.com

    He bofkontjes,

    Dat ziet er goed uit, dat wordt afkikken in Olanda.
    Geniet maar lekker en maak maar veel foto’s

    Veel groetjes van Chris

    4 april 2011 om 19:49

  5. Kiki

    Hoi prachtige verhalen en dito foto’s, goed weer even wat van jullie te horen.
    Hier in het super luxe Kikkerland alles oké.Gister met de mannen uit de Achterhoek gereden, mag maar tot 8.000 toeren tijdens de 1e 1000 km, die had ik alle 8 wel nodig.
    Het rijd helemaal super, ben er ook dik tevreden mee en stap er iedere keer met een big smile vanaf.
    In Juni ga ik naar Italië om in de Dolomieten rond te rijden(wat ik ook in Frankrijk gedaan heb)
    We hebben een bus, voor de motoren, vanmiddag ff gepast, ja laat dat maar aan die marinier over, het past allemaal strak.
    De bedoeling is er een camper van te maken, alles opklapbaar en hup de motoren erin en op weg.
    De 1e week van onze zomervakantie gaan we samen naar Italië, weer naar de Dolomieten voor een week en daarna zien we wel.
    We hebben geen zin meer om het hele eind bv naar Italië op de motor te doen vandaar de bus(wordt daar ook een beetje te oud voor 🙂
    Fijne tijd jullie en toto het volgende schrijven Liefs xx Kiki

    3 april 2011 om 17:59

  6. Pien

    Super kewl! Vette pics, way to go! Enjoy!
    Dikke zoen!

    31 maart 2011 om 14:13

  7. Imke

    Geweldig weer!
    Dat verhaal van die bus ook!! Zie het helemaal voor me! Ook die billen van je Roberto…hihihi
    Super mooie kiekjes weer! Op de SEH kunnen ze de muren wel weer klaar maken voor een nieuwe reeks plaatjes!!;-)
    Was super om jullie ook weer even ‘live’ te zien en te spreken!! Alsof jullie echt om de hoek waren!!
    Ben erg benieuwd naar jullie verhalen over het ‘Rendier-volk’!!’Rij’ voorzichtig!!
    Trouwens Thomas heeft de verlenging van z’n verblijfsvergunning binnen!! Dus dat is 1 visum…

    Dikke vette besos van mij!!
    xxxx Im

    30 maart 2011 om 17:17

  8. Hilde

    Hey avonturiers!!
    Wat een verhalen! Kan je gerust zeggen dat ik wat rustiger aan doe, maar Oke mijn reiservaringen zijn dan ook niet zo spectaculair! Ben ik überhaupt in dezelfde landen?!
    Nou ik blijf jullie volgen, tot voorkort letterlijk en figuurlijk, maar ik sla over een paar weekjes af naar India!
    Geniet nog van alles enne…. Stuur dat zonnetje weer eens even terug naar Nepal!!

    Gr. Hilde

    29 maart 2011 om 12:39

  9. Songtekst: Bert en Ernie – “Grote bergen zoute peren”

    Grote bergen zoute peren liggen in de zonneschijn
    En een kussen vol met veren naast een fles met wijnazijn
    Dozen vol met sperziebonen en een klaproos van beton
    Wie wil in een fietsband wonen, rode biet op het balkon…

    :: Hoeeeiiiiiiiiii!

    29 maart 2011 om 10:00

    • Ernieeee, lekkere gele rakker van me!

      Super dat je van je laat horen kerel, zelfs al is het incognito 😉 ‘k Ben blij toe dat je Bert niet in je reactie hebt betrokken. Je moet nu echt voor jezelf gaan man; solo ga je als een raket. Of, trek Rubbereendje meer op de voorgrond 🙂

      29 maart 2011 om 17:30

  10. Juan

    Wauw wat een verhaal weer! Smullen jongens, blijf ze posten, ik kan er geen genoeg van krijgen!
    Goeie avonturen weer en de foto’s zijn verbluffend!
    Mis jullie als een malle! Geniet en tot de volgende!
    X Jan

    29 maart 2011 om 09:58

  11. Nic

    Hé stoere, lieve mensen,

    Wat een werelds verhaal weer. Zat bijna zelf in de bus! Geniet nog lekker. En op naar het volgende verhaal :-)!!

    dikke kus van uw dansmarieke

    PS igwo is ook leuk. Oftewel join the club. Moeten toch wel ergens kaarten kunnen ritselen?

    28 maart 2011 om 21:22

  12. Iwan Jonker

    Tja verschil moet er zijn. Ik ben vorige week ook met de bus geweest. Lijn 90 naar Zwolle. En gisteren heb ik een ree gezien. Is toch even iets anders dan jullie bustocht en tijgerspeurtocht met olifanten, pythons en neushoorns (die foto is wel van heeeeeel dichtbij).
    Bedankt weer voor het heerlijke, fantastische verhaal met prachtige foto’s.

    Goede reis en veel plezier op het vervolg, ik kijk al weer uit naar het volgende verslag.

    Grt Iwan

    PS. Een flinke workshop ligt bij terugkomst te wachten.

    28 maart 2011 om 21:08

  13. wendy

    Oh wat kriebelt het reizen weer door die fantastische verhalen!
    Robert, weer top klasse wat schrijven betreft, heb vreselijk gelachen om je verhalen, vooral die bus trip, kostelijk!

    Weer een enorme glimlach op mijn gezicht door jullie reis praatjes! Wat mis ik jullie!!!!

    Jullie zijn mooie lui, en kijk nu al uit naar jullie volgende verhaal!
    Dank ook voor de mooie foto’s.

    Hier ok, leven minder kleurig en afwisselend dan dat van jullie, maar goed: mijn motte is dan ook: routine is goed, routine geeft rust!!
    Dan maar heel veel tennissen voor wat actie en adrenaline, mijn nieuwe -deze keer gezonde- verslaving, natuurlijk beter willen worden en op wimbledon spelen volgend jaar, en dat soort hoogmoed, maar wel na elk potje spelen met allerlei gezellige zambiaanse en internationale ‘characters’ een gezellig biertje drinken en veel lachen om allerlei gekke verhalen!!

    Dikke zoenen, van jullie zeer betrokken mentale mede reizigster,

    Wendy

    28 maart 2011 om 20:07

  14. Annegreet

    Joehoe wat een verhaal weer! heerlijk om te lezen.. Geniet maar lekker door saampies!

    knuffel Anne

    28 maart 2011 om 19:24

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s